Katolickie Gimnazjum Ruchu Światło-Życie im. ks. Franciszka Blachnickiego powołane zostało 27 lutego za zgodą prezydenta miasta Krakowa, Jacka Majchrowskiego. Siedziba szkoły mieści się w Krakowie-Prądniku Czerwonym przy ul. Strzelców 5a. Placówka będzie prowadzona przez Stowarzyszenie Diakonia Ruchu Światło-Życie. Franciszek Blachnicki, kategoria: Blachnicki; Światło-Życie; Ruch Światło-Życie, Wydawnictwo Światło-Życie, 2014 r., oprawa miękka - 40499 Sklep jest w Centrum Duchowości Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Katowickiej, Tychy. 4705 osób lubi to · 238 użytkowników tu było. Organizacja religijna Kod: 14038. Stuła z haftowanymi emblematami. Na stule umieszczono logo Ruchu-Światło Życie, a także postać Chrystusa Sługi. Stułę wykonano z wysokiej jakości materiału. Stuła idealnie sprawdzi się na rekolekcje oazowe lub prezent dla opiekuna oazy. Recenzje. Polecamy produkty. Ruch Światło-Życie Archidiecezji Przemyskiej, Przemyśl. 4,839 likes · 277 talking about this · 2 were here. Aktualności z Oazy Przemyskiej. Oficjalny fanpage Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Ruch Światło-Życie powstał z inspiracji Ducha Świętego i z realizacji odnowy Kościoła w myśl II Soboru Watykańskiego. Zalożycielem Ruchu jest ks. Franciszek Blachnicki (1921-1987), który od rekolekcji oazowych dla ministrantów i Krucjaty Wstrzemięźliwości poprzez dalszy rozwój oaz wypracowal cały system ewangelizacji i Wspólnoty rodzin – w ramach Ruchu Światło-Życie – ubogacone od początku o duchowość międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre Dame przyjęły nazwę ruch Domowy Kościół (1978). Kapłani Ruchu od początku gromadzeni przez ks. Franciszka Blachnickiego wokół ideału Chrystusa Sługi utworzyli Stowarzyszenie MATERIAŁY FORMACYJNE RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE. Czytaj więcej. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! Ruch Światło - Życie > Rejon > Bytów > Diakonie > Diakonia Liturgiczna Diakonia Liturgiczna Gromadzi ona młodzież i małżeństwa, którzy swój charyzmat rozpoznają jako służbę na polu liturgii. Opis. Wydawnictwo Światło-Życie. Dokument przyjęty Uchwałą II Kongresu Diakonii Ruchu Światło-Życie podjętą 4 maja 2002 roku. yJDLR. Ruch Światło-Życie HISTORIA Ruch Światło-Życie jest udaną próbą przełożenia eklezjologii II Soboru Watykańskiego na język ruchu. Założycielem Ruchu jest ks. Franciszek Blachnicki (1921- 1987), który od rekolekcji oazowych dla ministrantów (1954) i Krucjaty Wstrzemięźliwości (1957) poprzez dalszy rozwój oaz wypracował cały system ewangelizacji i formacji obejmujący dzieci, młodzież i dorosłych. Program formacyjny dla małżonków został w dużej mierze zaczerpnięty z programu i duchowości Equipes Notre-Dame. Ukształtowany w ten sposób Ruch Żywego Kościoła, przyjął w 1976 r. nazwę: „Ruch Światło-Życie”, określającą jego duchowość, metodę działania i charyzmat dany Założycielowi. CHARYZMAT Cel i program Ruchu wyrażają greckie słowa „ΦΩΣ” (światło) i „ΖΩΗ” (życie). Formuła „Światło- Życie” oznacza jedność światła danego od Boga i życia, czyli postępowania. Sprawca tej jedności jest Duch Święty. Światłem jest: światło rozumu, światło sumienia, światło słowa Bożego, światło Chrystusa jako wzoru osobowego i światło Kościoła, który dba o nieskażony przekaz światła z poprzednich źródeł oraz o ich właściwa interpretację. Jedność między prawdami poznanymi i uznawanymi za słuszne, a wyznawanymi i stosowanymi w życiu, określa program wychowawczy Ruchu i zarazem jego metodę pedagogiczną. Celem Ruchu Światło-Życie jest formowanie dojrzałych chrześcijan i budowanie wspólnoty (communio) Kościoła poprzez ewangelizację i formację, odnowę liturgii, budowanie braterskich wspólnot oraz tworzenie dzieł mających na celu przemianę światła w duchu Ewangelii. Zadania te Ruch wyraża w podstawowych sformułowaniach: Nowy Człowiek, Nowa Wspólnota, Nowa Kultura. Ruch odczytuje znaki czasu i wsłuchując się w głos Stolicy Apostolskiej, podejmuje jej aktualne zachęty oraz wypracowuje na ich podstawie konkretne programy działania. Duchowość uczestników Ruchu Światło-Życie wyraża się w ciągłym pogłębianiu osobistej relacji do Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Jest to relacja miłości – całkowitego oddania się Jemu w wierze i posłuszeństwie na wzór Niepokalanej. Mocy do takiego osobowego oddania się udziela Duch Święty, On także jednoczy we wspólnocie żywego Kościoła, w którym każdy człowiek znajduję środowisko swojego wewnętrznego rozwoju oraz przyczynia się do wzrostu Kościoła zgodnie ze swym powołaniem. Osobisty związek z Jezusem nawiązuje się i pogłębia przez stały kontakt ze Słowem Bożym, które staje się słowem życia dzięki codziennej modlitwie indywidualnej i wspólnej. Źródłem pełni życia chrześcijańskiego, a zarazem jego szczytem, jest liturgia, zwłaszcza eucharystyczna, pielęgnowana przez uczestników Ruchu w odnowionym posoborowym kształcie. Uczestnicy Ruchu dają świadectwo Jezusowi Chrystusowi słowem i życiem. Szczególną formą świadectwa jest Nowa Kultura, polegająca na uwalnianiu człowieka od wszystkiego, co poniża jego godność, oraz na rozwijaniu wartości osoby i wspólnoty we wszystkich dziedzinach życia. Szczytem życia osobowego jest zdolność do złożenia daru z siebie w akcie pięknej miłości – agape, której przykład dał Chrystus Sługa. Uczestnicy Ruchu Światło- Życie chcą wdrażać się w tę postawę posiadania siebie w dawaniu siebie przez stałą przemianę życia (metanoię) oraz przez podejmowanie bezinteresownej służby (diakonii), zgodnie z otrzymanymi darami. Powyższe zasady i praktyki życia duchowego są zawarte w „Drogowskazach Nowego Człowieka”. Małżonkowie, żyjąc treścią „Drogowskazów”, realizują je w „Zobowiązaniach Domowego Kościoła”. Ruch Światło-Życie jest także dziełem Niepokalanej, Matki Kościoła. Został Jej zawierzony 11 czerwca 1973 r. Przez kard. Karola Wojtyłę. FORMACJA Ciągła formacja roczna: cotygodniowe spotkania w małych grupach dodatkowa: Oaza Dzieci Bożych (I, II, III stopień), Oaza Nowej Drogi (I, II, III stopień), Oaza Nowego Życia (I, II, III stopień), Oaza Rodzin (I, II, III stopień), Szkoła Animatora (KODA, ORA), rekolekcje i kursy diakonii specjalistycznych). FORMY POSŁUGIWANIA W PARAFIACH Posługa w diakoniach: Diakonia DeuterokatechumenatuDiakonia EwangelizacjiDiakonia Oaz RekolekcyjnychDiakonia WyzwoleniaDiakonia Domowego KościołaDiakonia Liturgiiinne diakonie specjalistyczne JAK WŁĄCZYĆ SIĘ DO RUCHU? Ruch Światło-Życie obejmuje ludzi różnego wieku i powołania: dzieci, młodzież, osoby dorosłe różnych stanów: małżeństwa, osoby samotne, kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów itd. Małżeństwa należące do Ruchu zasadniczo tworzą w jego ramach kręgi Domowego Kościoła. Aby włączyć się do Ruchu, należy podjąć po ewangelizacji ciągłą formację oazową. Aby włączyć się do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka należy podjąć postanowienie abstynencji. Od niedzieli przez cały tydzień w Oblackim Centrum Młodzieży NINIWA trwają rekolekcje dla członków Ruchu Światło-Życie organizowane przez Centrum Duchowości w Tychach. Bierze w nich udział 80 osób – dorosłych, dzieci i młodzieży – nie tylko ze Śląska, ale też z dalszych regionów Polski. – Rekolekcje oazowe trwają około 15 dni, ale podzieliliśmy je na dwa etapy i obecny turnus organizujemy w formie tygodniowej, żeby dać możliwość przeżycia rekolekcji większej ilości osób, ponieważ nie wszyscy mogą pozwolić sobie w ramach swojego urlopu na udział w dwutygodniowym turnusie – wyjaśnia Anna Konieczna, lider pomocniczy Centrum Duchowości. Turnus w Kokotku skierowany jest do uczestników dwóch stopni rekolekcji zgodnie z programem stworzonym przez ks. Franciszka Blachnickiego, założyciela Ruchu Światło-Życie. – Formacja oparta jest o słowo Boże, liturgię i Eucharystię, osobiste spotkanie z Panem Bogiem – dodaje Anna Konieczna. Rekolekcje I stopnia przygotowują do świadomego wyboru Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela. Uczestnicy odkrywają, jak żyć i modlić się Słowem Bożym oraz co oznacza bycie uczniem Chrystusa. Drugi stopień rekolekcji opiera się o rozważania kolejnych fragmentów Księgi Wyjścia, prowadzi do poznania swoich niewoli i przeżycia exodusu, czyli wyjścia z niewoli grzechu do wolności w Jezusie Chrystusie. Kolejny, trzeci stopień rekolekcji oazowicze będą realizować pod koniec sierpnia w Krakowie. Do Kokotka przyjechali także członkowie Ruchu Światło-Życie, którzy zakończyli już podstawową formację według stopni oazowych. Biorą oni udział w rekolekcjach tematycznych. Ruch Światło-Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła rzymskokatolickiego według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i różnych powołań: dzieci, młodzież, dorosłych, a także kapłanów, osoby konsekrowane oraz rodziny w gałęzi Domowego Kościoła. Ruch rozwinął się z oaz – rekolekcji zamkniętych prowadzonych metodą przeżyciową. Początki wspólnoty sięgają pierwszej oazy, która odbyła się w 1954 roku. MINISTRANT - członek ludu Bożego, który w czasie sprawowania liturgicznych obrzędów spełnia posługę pomocniczą w sposób określony przepisami Kościoła. Słowo „ministrant" pochodzi z języka łacińskiego " ministrare" i oznacza "służyć, pomagać". Ministrant służy kapłanowi i ludowi Bożemu, a przez to służy samemu Bogu. Chociaż chłopcom bardziej odpowiadają mundury niż suknie, to ministranci chętnie wkładają na siebie bielutkie komże, by na oczach zgromadzonych w kościele wiernych dostojnie spełniać swoje funkcje. Ministrant powinien być wzorem dla swojego otoczenia, którym jest jego klasa, podwórko, a co najważniejsze jego najbliższa rodzina. Musi poświęcić swój czas na to, aby służyć Panu Bogu. Zanim jednak zostanie dopuszczony do służby przy ołtarzu, musi być odpowiednio przygotowany do tego wielkiego wydarzenia. Kto to jest ministrant? jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Mszy Świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy Świętej. jest tym, który NIESIE ZNAKI. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii mają szczególne znaczenie. One mają ludziom wierzącym coś przedstawić i wskazać na inną rzeczywistość. powinien sam być ZNAKIEM. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych! Każdy ministrant powinien starać się osiągać doskonałość poprzez codzienne naśladowanie Chrystusa, modlitwę oraz pracowitość i sumienność. Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii" to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując! Od kiedy istnieją ministranci? Odpowiedź na to pytanie jest właściwie bardzo prosta: od kiedy w ogóle istnieje nabożeństwo. W narodzie izraelskim było jedno pokolenie wybrane do służby w świątyni - pokolenie Lewiego. W powstającym Kościele apostołowie potrzebowali kogoś do posługiwania wiernych. Wybrali więc siedmiu pomocników i nazwali ich diakonami, to znaczy sługami. Gdy wspólnoty chrześcijańskie stawały się coraz większe, wszystko co było do wykonania, dzielono w formie różnych zadań pomiędzy członków danej wspólnoty. W ten sposób można w kilku słowach przedstawić ministrantów i naszą działalność. Sama służba wymaga czasami od nas naprawdę bardzo wiele wyrzeczeń, ale mamy taką świadomość, że służymy samemu Bogu i ludziom i ta świadomość nas umacnia. Każdy z nas jest naprawdę bardzo dumny z tego co robi. Nasza służba polega na tym, aby przybliżyć ludziom ważność służenia. Możemy być bliżej Chrystusa, służyć Jemu i nosić określone przedmioty, przygotowywać dary ofiarne, dzwonić dzwonkami i co najważniejsze czytać Słowo Chrystusowe. Dla nas bycie w LSO jest bardzo wielką radością, bo przez swoją służbę ukazujemy, że każde nabożeństwo jest nie tylko sprawą kapłana lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych. Historia ministrantów: Początków ministrantury możemy się dopatrywać już za czasów Jezusa Chrystusa. W Ewangelii św. Jana czytamy: "Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Jezusa: Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby (...). Jezus wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym" (J 6, 8-9, 11). Tak, więc ów "praministrant" usłużył samemu Zbawicielowi i w ten sposób uczestniczył w cudzie rozmnożenia chleba i ryb, który możemy uważać za zapowiedź Eucharystii. Faktem jest, że od początku chrześcijaństwa Biskup sprawował Najświętszą Ofiarę wraz z asystą liturgiczną. Na początku byli to diakoni. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa ukształtował się osobny urząd lektora. Był on sprawowany przez chłopców, którym stawiano wysokie wymagania moralne. Wspaniałe świadectwo lektorom tamtych czasów wystawił biskup Cyprian, męczennik z Kartaginy. W jednym ze swych listów opowiada o Aureliuszu, który odważnie bronił wiary i cierpiał z jej powodu. W późniejszych wiekach publiczne czytanie słowa Bożego zarezerwowane było wyłącznie dla osób przygotowujących się do kapłaństwa. W średniowieczu do Mszy Świętej usługują klerycy, a od Soboru Trydenckiego (1545r.) ministranci. W oficjalnych dokumentach Kościoła wzmiankę na ten temat znajdujemy dopiero w "Mediator Dei" Piusa XII z 1947 r. Zapewne starsi pamiętają jeszcze Msze Święte odprawiane w języku łacińskim, gdzie ksiądz był odwrócony tyłem do ludzi. Wówczas służyło tylko dwóch ministrantów, zaś prezbiterium było oddzielone od reszty świątyni. Dopiero Sobór Watykański II (1962-1965) zajął się reformą liturgii i powrócił do starej tradycji Kościoła. Podkreślił rolę ludzi świeckich w sprawowaniu kultu Bożego i powierza na nowo funkcję lektora także osobom świeckim nie posiadających święceń. Liczny udział ministrantów i lektorów w liturgii wymaga jednak odpowiedniej troski o należyte przygotowanie ich do wykonywanych funkcji Serwis korzysta z plików cookies, czyli tzw. „ciasteczek”. Serwis nie zbiera w sposób automatyczny żadnych informacji, z wyjątkiem informacji zawartych w plikach cookies. Aby dowiedzieć się więcej kliknij tutaj Akceptuję