Konflikty na świecie po 1989 roku Zadania do tematu 2. „Konflikty na świecie po 1989 roku” Zaloguj się, by mieć dostęp \ Klasa 8 \ VI. Polska i świat w Stosunki międzynarodowe na przestrzeni wieków ulegają zmianom. Dominacja jednych państw zanika na rzecz nowych potęg. Przez wieki Polska z różnym skutkiem próbowała odgrywać swoją rolę w stosunkach międzynarodowych. Nie inaczej było po 1989 r. Sytuacja międzynarodowa na świecie po 1989 r. uległa rewolucji. Świat ukształtowany w wyniku postanowień II wojny […] Konflikty zbrojne w Afganistanie. Afganistan jest wysokogórskim środkowoazjatyckim krajem śródlądowym pozbawionym dostępu do morza. Ponad 4/5 powierzchni państwa zajmują góry. Historia ziem dzisiejszego Afganistanu sięga paleolitu, ale o odrębnym organizmie państwowym można mówić dopiero od XVIII wieku. Konflikty na świecie po 1989 roku. Konfliktem nazywamy przedłużającą się niezgodę między stronami. Współczesne konflikty zbrojne mają różne podłoże. Jedne z krajów walczą o uzyskanie niepodległości, inne o wpływy, a jeszcze inne przeżywają wojny domowe. Do najczęściej wymienianych przyczyn konfliktów, należą przede Konsekwencje terroryzmu są z reguły dużej wagi. Można je podzielić na trzy zasadnicze rodzaje: polityczne, gospodarcze i społeczne. Wśród skutków politycznych, blisko powiązanych ze społecznymi, do najważniejszych należą przede wszystkim: wytworzenie się sytuacji poparcia społecznego (wyrażonego np. poprzez głosowanie w USA rozpoczęły trwający do dziś proces walki z terroryzmem na całym świecie. Nie został on rozwiązany do dziś. Po podpisaniu w 1993 roku porozumienia w Oslo została utworzona AUTONOMIA PALESTYŃSKA, lecz radykalne ugrupowania palestyńskie nie zaprzestały walk. Ludobójstwo było w 1994 roku skutkiem konfliktu etnicznego między Konflikty na świecie po 1989 r. Daleki Wschód. Kraje afrykańskie. Współczesne konflikty na świecie. Konflikt palestyńsko-izraelski. Wojna z terroryzmem. XXXVI 2 Konflikty na świecie po 1989 r. Współczesny terroryzm – film; Korea Północna – slajd; 10 września 2001 r. – zniszczony budynek Pentagonu – slajd; Osadnictwo i apartheid – film; Apartheid w RPA – slajd; Zagrożenia współczesnego świata – mapa interaktywna; 4 Polska w NATO i UE Sąsiedzi Polski – mapa interaktywna 1 pt. Zimna wojna to: termin określający sytuację polityczną na świecie od 1946 do 1991 r. charakteryzującym się stanem napięcia i wrogości między krajami demokratycznymi, a komunistycznymi. termin określający działania wojenne, które miały miejsce w zimie. termin określający działania wojenne bez użycia broni jądrowej. Wśród problemów politycznych wyróżnimy przede wszystkim: konflikty zbrojne (lokalne i ogólnoświatowe), niestabilność ustrojów politycznych, brak integracji w stosunkach międzynarodowych oraz terroryzm. Do przełomu lat 80. i 90. główny problem polityczny stanowiło funkcjonowanie bloku komunistycznego, dzielące świat na dwie axx1l7. Osama bin Laden - przywódca Al- Kaidy, Baszar al. Assad - dyktator Syrii, Saddam Hussein - prezydent Iraku, Władimir Putin - prezydent Rosji , Krym - ukraiński półwysep zajęty przez Rosję w 2014 r. , Syria - stolica Damaszek, Kurdowie - naród bez państwa, walczą z ISIS , Irak - stolica Bagdad, Afganistan - stolica Kabul, walczą tu talibowie , talibowie - walczą w Afganistanie, pomagają terrorystom, Rwanda - państwo w Afryce, walczą tu plemiona Tutsi i Hutu, Izrael - państwo, stolica Jerozolima , Żydzi - mieszkają w Izraelu, Palestyna - walczy z Izraelem , Ukraina - stolica Kijów, straciła Krym zabrany przez Rosję , terroryzm - użycie siły, aby kogoś do czegoś zmusić lub zastraszyć , Al-Kaida - największa terrorystyczna organizacja , wieże World Trade Center - wieże zaatakowane 11 IX 2001 r. przez terrorystów, Nowy York - miasto w USA, był tu atak terrorystów na dwie wieże, ISIS - tzw. Państwo Islamskie , Ranking Ta tablica wyników jest obecnie prywatna. Kliknij przycisk Udostępnij, aby ją upublicznić. Ta tablica wyników została wyłączona przez właściciela zasobu. Ta tablica wyników została wyłączona, ponieważ Twoje opcje różnią się od opcji właściciela zasobu. Wymagane logowanie Opcje Zmień szablon Materiały interaktywne Więcej formatów pojawi się w czasie gry w ćwiczenie. Zaloguj się Załóż konto Menu Oferta edukacyjna Szkoły językowe i uczelnie Zaloguj się Załóż konto Przejdź do listy zasobów. Do wysłania do wysłania uczniom Autor: Krzysztof Jurek, Katarzyna Panimasz, Elżbieta Paprocka Filtry: zadania z zeszytów ćwiczeń Poziom: Klasa 8 / VI. Polska i świat w nowej epoce / 2. Konflikty na świecie po 1989 roku Przykłady najważniejszych konfliktów w układzie chronologicznym i geograficznym: Zimna wojna – brały w niej udział zachodnie państwa o ustroju demokratycznym a przeciwnikiem były państwa socjalistyczne na czele z ZSRR. Przyjmuje się, ze zimna wojna trwała od 1946 roku, czyli od wystąpienia Winstona Churchilla w Fulton 5 III 1946 roku do zjednoczenia Niemiec lub upadku ZSRR. Wojna domowa w Grecji – stronami konfliktu byli komuniści greccy inspirowani przez ZSRR i greckie siły rządowe. Wojna trwała od 1946 do 1949. Komuniści mieli wsparcie ZSRR i Jugosławii, zaś wojska królewskie wsparcie sił brytyjskich, a także poparcie USA. Konflikt przegrali komuniści. Blokada Berlina Zachodniego – od 1 VII 1948 – 12 V 1949. Stronami w konflikcie były zachodnie państwa demokratyczne i ZSRR. Przyczyną blokady Berlina Zachodniego przez ZSRR było wprowadzenie reformy walutowej w zachodnich strefach okupacyjnych Niemiec. Alianci zachodni byli zmuszeni uruchomić największy jak do tej pory most powietrzny z zaopatrzeniem dla zachodnich dzielnic Berlina. Widząc nieskuteczność blokady - ZSRR zrezygnował z niej. Powstanie czerwcowe – wystąpienia robotników z NRD. Przeciwko protestującym użyto wojska wschodnioniemieckie i radzieckie, które stacjonowały w NRD. Do wydarzeń doszło w czerwcu 1953 roku. Był to pierwszy kryzys społeczno-polityczny w bloku wschodnim. Powodem masowych wystąpień robotniczych w największych miastach NRD było pogorszenie warunków życia. Strajki i manifestacje robotnicze zostały krwawo stłumione głównie przy użyciu sił zbrojnych ZSRR. Rewolucja węgierska – stronami rewolucji była demokratyczna opozycja węgierska, która wystąpiła przeciw komunistycznym władzom Węgier i armii ZSRR. Wydarzenia na Węgrzech miały miejsce od października do listopada 1956 roku. W dniu 1 listopada Węgry wystąpiły z Układu Warszawskiego oraz ogłosiły neutralność. Dnia 4 listopada 1956 roku radzieckie oddziały zajęły i spacyfikowały Budapeszt. W czasie walk zginęło około 3000 osób. Nastąpiły liczne aresztowania i represje. Po stłumieniu wystąpień władze komunistyczne przystąpiły do przywracania „przodku”, tzw. „normalizacji”. Budowa muru berlińskiego – stronami były RFN – NRD. W sierpniu 1961 roku władze NRD wstrzymały ruch między obydwiema częściami Berlina, aby w ten sposób zapobiec masowym ucieczkom mieszkańców NRD do Niemiec Zachodnich. W nocy z 13/14 sierpnia zamknięto większość przejść granicznych. Z biegiem czasu rozpoczęto budowę muru, który ulepszano aż do początku lat osiemdziesiątych. Pozostawiono tylko nieliczne przejścia graniczne. Mur liczył 45 km. Zamach stanu czarnych pułkowników- strony to przedstawiciele greckich wojskowych i przedstawiciele greckich sił demokratycznych. W Grecji do 1967 roku występował bardzo niestabilny system polityczny, co powodowało słabość rządów demokratycznych. W 1967 roku doszło do zamachu stanu zorganizowanego przez oficerów armii greckiej, tzw. czarnych pułkowników, którzy wprowadzili prawicową dyktaturę, poprzez zawieszenie konstytucji, zakaz wszelkiej działalności politycznej. Ograniczyli swobody demokratyczne, wprowadzili cenzurę i kontrolę państwa nad Kościołem. W 1973 roku zniesiono w Grecji monarchię i rozpoczęto przygotowania do przyłączenia Cypru. W 1974 roku doszło do nieudanego przewrotu na Cyprze, gdzie interweniowały wojska tureckie. Kryzys cypryjski doprowadził do upadku dyktatury czarnych pułkowników a w Grecji władze przejął parlament. Praska wiosna – Strony to czechosłowacka opozycja demokratyczna, której przeciwnikiem były wojska Układu Warszawskiego. Do kryzysu doszło wiosną 1968 roku, kiedy to demokratyczni działacze Komunistycznej Partii Czechosłowacji na czele z Aleksandrem Dubekiem podjęli próbę demokratyzacji ustroju w państwie. W sierpniu władze Układu Warszawskiego podęły decyzje o stłumieniu czeskich dążeń reformatorskich. Doszło do interwencji zbrojnej, stłumienia „praskiej wiosny” i przywrócenia dawnego porządku. Rewolucja goździków – stronami konfliktu były portugalskie środowiska demokratyczne, które wystąpiły przeciw reżimowej dyktaturze Marcello Caetano. Rewolucja goździków z 1974 roku zapoczątkowała proces demokratyzacji życia politycznego w Portugalii. Nazwa przewrotu pochodzi od goździków wpinanych w ubrania i mundury zwolenników rewolucji. Kryzys cypryjski – stronami była Grecja i Grecy cypryjscy, przeciw którym wystąpiła Turcja i Turcy cypryjscy w 1974 roku. Powodem kryzysu były dążenia Grecji do zjednoczenia Cypru i Grecji, na co nie zgodziła turecka ludność wyspy. W rezultacie na Cypr wkroczyły wojska tureckie i doszło do podziału wyspy na część turecką i grecką. Jesień Narodów – opozycja demokratyczna w krajach bloku wschodniego wystąpiła przeciwko władzom komunistycznym w 1989 roku. Efektem było obalenie systemu komunistycznego w Europie środkowo-wschodniej i zapoczątkowanie demokratycznych przemian w tych krajach. Konflikty w byłej Jugosławii, w których stronami były liczne narody bałkańskie zamieszkujące Jugosławię. Po śmierci dyktatora Josipa Tito w 1980 roku zaczęły odżywać konflikty narodowościowe. Po dojściu do władzy Slobodana Miloševicia w 1989 roku, który został prezydentem Serbii, na terenie całej Jugosławii można było zauważyć coraz silniejsze serbskie tendencje nacjonalistyczne, jak np. zniesienie autonomii Wojwodiny i Kosowa w 1990 roku. Po rozpadzie systemu komunistycznego w 1990 roku w jugosłowiańskich republikach odbyły się wolne wybory. W 1991 roku niezależne republiki proklamowały Chorwacja, Słowenia i Macedonia. Dało to początek konfliktowi zbrojnemu armii jugosłowiańskiej, w której skład wchodzili głównie Serbowie, z Chorwacją i Słowenią. W 1992 roku Serbia i Czarnogóra proklamowały trzecią Jugosławię i zaczęły rościć sobie prawa terytorialne w stosunku do sąsiadów. Po tym jak w tym samym roku Bośnia i Hercegowina ogłosiła niepodległość, doszło do kolejnej wojny z Serbami, którzy również wznowili konflikt z Chorwacją, tworząc na jej terytorium Serbską Krajinę. Walki trwały do 1995. Cztery lata później doszło do kolejnego konfliktu. Punktem zapalnym było Kosowo zamieszkane przez Albańczyków. Doszło do walk serbskich sił zbrojnych z albańskim separatystami. W efekcie doszło do nalotów NATO na Jugosławię, a kontrolę w Kosowie przejęły międzynarodowe siły pokojowe. Przyczynami konfliktów w byłej Jugosławii były dążenia niepodległościowe, rozproszenie terytorialne narodów bałkańskich, oraz różnice kulturowo-religijne (ścieranie się prawosławia, islamu i katolicyzmu) Konflikt baskijski strony to separatyści baskijscy - ETA i hiszpańskie siły rządowe. Konflikt trwa praktycznie od końca XIX wieku. W ramach monarchii hiszpańskiej Baskowie cieszyli się autonomią do 1876 roku. Pozbawienie tego regionu autonomii poskutkowało wybuchem powstania baskijskiego ruchu narodowego. Początkowo domagano się przywrócenia autonomii, z czasem już pełnej niepodległości dla Kraju Basków. Zwłaszcza polityka gen. Franco w Hiszpanii i represje w stosunku do Basków doprowadziły do powstania lewicowej organizacji nacjonalistycznej ETA – Euskadi Ta Atasuna czyli „Kraj Basków i Wolność”, która zasłynęła z wielu ataków terrorystycznych przeciwko politykom i policjantom hiszpańskim. Konflikt baskijski w dalszym ciągu pozostaje aktualny. Konflikt w Irlandii Północnej - stronami są Irlandzcy katolicy, zwolennicy przyłączenia Irlandii Północnej do Irlandii (IRA) z drugiej strony - protestanci irlandzcy, wojska brytyjskie. Geneza konfliktu sięga początków epoki nowożytnej i podboju Irlandii przez Anglików, jednak współczesny konflikt swoje podłoże ma w wydarzeniach z 1920 roku, kiedy to Anglicy wyodrębnili z Irlandii Ulster i włączyli go bezpośrednio do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii. Zimna wojna to okres między 1947 a 1991 rokiem, kiedy rywalizowały ze sobą dwie potęgi nuklearne (ZSRR i USA) oraz ich sojusznicy. Chociaż polityka obu stron była podyktowana strachem przed nuklearną zagładą, to nie wszędzie było spokojnie. Oto dziesięć najbardziej znanych gorących wojen w trakcie zimnej szukasz więcej informacji i ciekawostek, sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o wydarzeniach historycznych. Zimna wojna – ramy historyczne Polityka mocarstw po II wojnie światowej Ameryka przystępowała do wojny jako państwo ledwie wychodzące z Wielkiego Kryzysu, wyszła z niej jako niekwestionowany hegemon zachodniej połowy globu. Drugim państwem, które najwięcej zyskało był Związek Radziecki. Co prawda wojna przyniosła liczne ofiary, ale udział po stronie zwycięskiej koalicji dawał Stalinowi zupełnie nową pozycję podczas negocjacji. Uzyskanie przez ZSRR pozycji mocarstwa było jedną z najważniejszych przyczyn zimnej wojny. Za oficjalne rozpoczęcie zimnej wojny uważa się ogłoszenie tzw. doktryny Trumana (1947). Według niej Stany Zjednoczone uważały za priorytet powstrzymanie ekspansji ZSRR i ideologii marksistowskiej, zwłaszcza w Europie. Istniały jednak liczne przyczyny, dla których żadna ze stron nie chciała rozpoczynać kolejnego gorącego konfliktu. Przede wszystkim były to wycieńczenie wojną większości walczących stron oraz absurdalnie wyniszczające skutki ewentualnej wojny nuklearnej. Przedsmak tych ostatnich wszyscy mogli poznać śledząc losy Hiroszimy i Nagasaki (sierpień 1945). Dlatego głównym narzędziem obu stron było wspieranie lub powstrzymywanie lokalnych wojen domowych, przeprowadzanie zamachów stanu i stosowanie blokad gospodarczych. Przyczyny gorących wojen – miejsca zapalne w czasie zimnej wojny Patrząc na gorące wojny okresu 1947-91 możemy dostrzec kilka głównych źródeł tych konfliktów. Rywalizacja między USA i ZSRR była tylko jednym z nich. Oprócz tego można wymienić: Dekolonizację i konflikty między młodymi państwami, które powstawały w jej wynikuRosnące zapotrzebowanie na surowce (zwłaszcza ropę) i nową kolonizacjęZainteresowanie ideologią marksistowską i maoizmem, szczególnie w starszych i nowych państwach postkolonialnych (niekoniecznie powiązane z interesami ZSRR)Zainteresowanie ideologiami nacjonalistycznymi i fundamentalistycznymi (czasami wspierane przez USA jako alternatywa dla marksizmu). Skutkami tych tendencji były mniejsze i większe wojny. Często zresztą przyczyn jednego konfliktu mogło być kilka. Na przykład młode państwo Izrael było z samej racji istnienia w konflikcie z państwami arabskimi. Jednocześnie dla USA było dobrym sojusznikiem ze względu na złoża ropy w pobliżu. W ten sposób lokalny konflikt o kawałek ziemi rozrósł się do rozmiarów jednej z najbardziej zaciekłych i trudnych do zakończenia wojen. Gorące wojny w czasie zimnej wojny, czyli najważniejsze wydarzenia, skutki, daty największych wojen - fot. domena publiczna Wydarzenia II połowy XX wieku kształtowały świat, w którym żyjemy dziś. Większość trwających konfliktów wybucha w XXI wieku w miejscu dawnych. Dlatego warto przypomnieć skąd się wzięły i o co chodziło. 10 gorących wojen 1947-91 – przyczyny, przebieg, skutki Wojna domowa w Grecji (1946-49) –Wojna między lewicowymi partyzantami z byłego ruchu oporu DSE, a stroną prawicową i promonarchiczną. Zimna wojna jeszcze się na dobre nie zaczęła, a już wybuchł gorący konflikt. Po stronie prawicowego rządu Grecji opowiedziała się Wielka Brytania, a następnie USA. Na pewno nie wszyscy Grecy popierali plany DSE dołączenia do radzieckiej strefy wpływów. W przypadku tej wojny jednak najbardziej kontrowersyjny był fakt, że niedawni zwycięscy sił alianckich bez skrupułów popierali de facto greckich faszystów, przeciw niedawnym działaczom ruchu oporu. Jeszcze bardziej kontrowersyjne było zakładanie obozów koncentracyjnych, do których można było zabrać niewygodnego obywatela (w tym kobiety i dzieci) na podstawie decyzji administracyjnej. Straty w ludziach: 13 tys. żołnierzy po stronie rządowej, 38 tys. partyzantów, 5 tys. cywilów nie związanych z żadną ze stron. Łącznie, razem z zabitymi w ramach egzekucji ok. 70 tys. koreańska (1950 – 1953) – Od czasu kapitulacji Japonii Korea była zarządzana przez ZSRR na północy i USA na południu. W 1948 roku po stronie Związku Radzieckiego powstała Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna. 25 czerwca 1950 roku armia Kim Ir Sena przekroczyła granice Republiki Korei. Atak był inspirowany przez samego Kim Ir Sena, który uważał, że Stany Zjednoczone zaakceptują jego politykę faktów dokonanych. Jednak USA najpierw wysłały oddziały pod egidą ONZ, a po ich rozbiciu regularne wojsko pod dowództwem generała MacArthura. Koreańczyków z północy wsparła „ochotnicza” armia chińska. Ilość ofiar tej wojny była niewspółmierna do osiągniętych rezultatów. W zasadzie obie Koree wróciły do granic sprzed konfliktu. Ofiary wojny: 1 mln zabitych Koreańczyków, 150 tys. zabitych po stronie ONZ, prawie 1 mln zabitych w Laosie (1953-75) Toczyła się na zapleczu wojny w Wietnamie. Ścierały się tu trzy stronnictwa: neutralne, prawicowe i lewicowe. Oprócz sił laoskich walczyły oddziały wietnamskie (północne i południowe), tajskie i amerykańskie. Ostatecznie wygrały siły komunistyczne, wspierane przez Północny Wietnam. W sumie zginęło 40 tysięcy ludzi. Po wojnie członkowie rodziny królewskiej zostali zamknięci w obozach pracy, gdzie większość z nich w Wietnamie (1955-1975) – W 1955 roku Stany Zjednoczone dołączyły do konfliktu między Północnym (komunistycznym) i Południowym (proamerykańskim) Wietnamem. Wspierany przez USA premier Ngo Dinh Diem w 1956 roku odsunął od władzy cesarza i ogłosił powstanie Republiki Wietnamskiej. Odmówił rozpisania wyborów i rozpoczął autokratyczne rządy. W 1958 roku Biuro Polityczne północnego Wietnamu podjęło decyzję o poparciu partyzantki komunistycznej na południu. Stany Zjednoczone prowadziły nieznaczne wsparcie doradcze dla Republiki Diema. Dopiero po śmierci Kennedy'ego prezydent Lyndon B. Johnson zwiększył pomoc militarną dla Sajgonu do 21 tys. żołnierzy. Prawdopodobnie mistyfikacją CIA był tzw. incydent w Zatoce Tonkijskiej z 4 sierpnia 1964 roku (rzekomy atak łodzi torpedowych na amerykański niszczyciel Maddox). Stał się on pretekstem do intensyfikacji bezpośrednich działań zbrojnych przeciw Wietnamowi Północnemu. Zaczęto bombardować wschodni Laos i Wietnam Północny. Wojna w Wietnamie była długa, krwawa i okazała się porażką Amerykanów. Tymczasem w USA narastał ruch pacyfistyczny. Nowy prezydent Richard Nixon zaczął w 1969 roku operację dozbrajania oddziałów Wietnamu Południowego i wycofania wojsk amerykańskich z regionu. Zaczęto rokowania pokojowe. Mimo to USA udzielały Sajgonowi wsparcia lotniczego. Ostatecznie do wycofania z Wietnamu zmusiła Stany Zjednoczone afera Watergate i ustąpienie Nixona. Wojna w Wietnamie przyniosła prawie 200 tys. zabitych po stronie Wietnamu Południowego, 58 tys. po stronie USA, w Wietnamie Północnym ucierpiała głównie ludność cywilna (ok. 65 tys. zabitych). Szacuje się, że w sumie zginęło w tej wojnie 2 mln izraelsko-arabski (1945 do dziś) 14 maja 1948 roku oficjalnie ogłoszono powstanie niepodległego państwa Izrael. Został uznany przez wiele państw, ale nie przez okoliczne państwa arabskie. Te wypowiedziały Izraelowi wojnę, która skończyła się po roku zawieszeniem broni i ustaleniem „zielonej granicy”. Jordania zajęła Zachodni Brzeg Jordanu oraz Wschodnią Jerozolimę. Egiptowi przypadła Strefa Gazy. Spośród Palestyńczyków z zajętych terenów wyemigrowało 80%. Wielu wylądowało na całe dziesięciolecia w obozach dla uchodźców. Inni rozproszyli się po świecie. W obozach dla uchodźców mieszkało też wielu Żydów, którzy uciekli przed holocaustem lub prześladowaniami w sąsiednich krajach arabskich. W toku konfliktu izraelsko-arabskiego dochodziło kilka razy do zaognień. Najważniejsze to wojna sześciodniowa i wojna Jom Kippur. W czasie pierwszej wojska izraelskie zajęły Zachodni Brzeg Jordanu, Strefę Gazy, Półwysep Synaj, Wzgórza Golan. Jerozolima Wschodnia została włączona do Izraela, ale stolicą pozostał Tel Aviv. Wojna sześciodniowa odbiła się największym echem w zimnowojennym świecie. W październiku 1973 roku wybuchła kolejna wojna, zwana Jom Kippur (od nazwy żydowskiego święta). Wojska syryjskie i egipskie zaatakowały wojsko izraelskie na terenach okupowanych. Jednak zostały odparte w ciągu 20 dni. Historia państwa Izrael od powstania do dziś jest historią konfliktu. Nie sposób wyróżnić wszystkich starć. Podejmowano kilka razy próby pojednania, niestety nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Nadal jest to jeden z najgorętszych punktów zapalnych na mapie w Algierii (1954-1962) znana też jako wojna o niepodległość Algierii. Algier od 1830 roku był kolonią francuską. 1 listopada 1954 roku wybuchło powstanie, które po latach krwawych walk doprowadzi do utworzenia niezależnego państwa algierskiego w marcu 1962 roku. Jednym z przełomowych wydarzeń tej wojny była masakra protestujących w Paryżu zwolenników algierskiego Frontu Wyzwolenia Narodowego. Zginąć mogło nawet do 200 protestujących. W czasie trwania wojny śmierć poniosło prawie milion osób. Konflikt był tak wstydliwy dla Francji, że do 1999 roku pozostawał właściwie tematem tabu. Wojna w Afganistanie (grudzień 1979-luty 1989) wsparcie ZSRR dla rządu afgańskiego atakowanego przez mudżahedinów, których wspierały Stany Zjednoczone. Z wojny, która miała poszerzyć wpływy sowieckie rozwinął się konflikt, który był gwoździem do trumny ZSRR. Szacuje się, że zginęło około 1,5 miliona ludzi, w tym głównie cywilów. Wojna o Afganistan była nazywana „radzieckim Wietnamem”, chociaż konsekwencje dla podupadającego państwa sowieckiego były dużo iracko-irańska (1980-1988) rozpoczęła się atakiem Iraku u ujścia Tygrysu i Eufratu. Irackie wojska zostały wyparte i reszta działań miała charakter wojny pozycyjnej. Mimo to konflikt przyniósł ogromne straty. Irak poniósł głównie straty finansowe. Stracił też poparcie ze strony Stanów Zjednoczonych, a po ataku na Kuwejt dwa lata później sam stanie się celem domowa w Gwatemali (1960-1996) długotrwały konflikt między lewicowymi partyzantami, a proamerykańskim rządem Gwatemali, wspieranym przez CIA. Dla USA główną motywacją wsparcia dla reakcyjnych rządów była obrona interesów United Fruit Company – amerykańskiej korporacji, która miała monopol na uprawę bananów w tym regionie. Kolejne rządy miały charakter wojskowy (junta). Prowadziły politykę antyreformistyczną. Głównymi ofiarami konfliktu byli rdzenni mieszkańcy, których uznawano za obywateli gorszej kategorii. W obronie biedniejszej części populacji i Indian występowały oddziały partyzanckie. Po stronie rządowej szczególnie zbrodniczymi działaniami odznaczały się tzw. szwadrony śmierci. Konflikt pochłonął 140-200 tysięcy ofiar i osób zaginionych. Aż 93% przypadków pogwałcenia praw człowieka przypadało po stronie rządowej. Wojny indyjsko-pakistańskie (1947-1971) – Wyzwolenie kolonii i powstanie suwerennych państw, Indii i Pakistanu, przyniosło konflikty o tereny sporne. Przede wszystkim o księstwo Dżammu i Kaszmiru. W latach 1947-48 oraz w 1965 roku miały miejsce dwie wojny o Kaszmir. Trzecia wojna (1971) dotyczyła wspierania przez Indie wojny o niepodległość Bangladeszu. Od 1971 roku nie toczyły się poważniejsze wojny. Ponieważ oba kraje dysponują bronią nuklearną, to każdy konflikt zbrojny jest śledzony ze szczególnym niepokojem przez społeczność międzynarodową. Zimna wojna i konflikty na świecie - polecane książki Jak wydarzenia tamtych lat wpłynęły na współczesność? Zimna wojna zmieniła świat pod względem politycznym i społecznym. Przyniosła nie mniej ofiar niż gorące wojny. Mimo to dla wielu obszarów świata była nie tylko „zamrożonym” konfliktem. Najbardziej krwawe wojny toczyły się na terenach byłych kolonii, szczególnie w byłych Indochinach i Afryce. Oprócz wydarzeń takich jak gorące konflikty trzeba przypomnieć o wyścigu kosmicznym i technologicznym, walce o prawa obywatelskie i przemianach obyczajowych. Częścią polityki mocarstw zimnowojennych była rywalizacja na polu technologicznym. Efektem zaś pierwsze loty w kosmos, lądowanie człowieka na księżycu oraz.. internet. Skutki tej rywalizacji są ciągle obecne i wpływają na naszą codzienność. Ogromnego znaczenia w czasie zimnej wojny nabrała kultura popularna. Była nie tylko wyrazem zainteresowań i gustów mas. Znani artyści angażowali się w działania społeczne i polityczne. Gwiazdy takie jak John Lennon, Jane Fonda czy Bono komentowali polityczną sytuację swoich czasów. Autor: Ludwika Wykurz Bibliografia: Krzysztof Michałek, Amerykańskie Stulecie. Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki 1900-2001, Mada 2004David R. Marples, Historia ZSRR, Ossolineum 2006Edward Czapiewski, Jakub Tyszkiewicz, Historia Powszechna. Wiek XX, PWN 2010 Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dla 93,3% czytelników artykuł okazał się być pomocny